Sprawność "Znawca zwyczajów i obrzędów harcerstwa"
Obrzędy związane z ogniskiem obrzędowym - WATRĄ:
1. Ognisko trzeba rozpalić mając do dyspozycji 3 zapałki
2. Do ogniska wkłada się węgielek - ŻAGIEW z poprzedniego ogniska, po każdej WATRZE zabieramy ŻAGIEW z ogniska
3. Harcerz/harcerka, który spóźnił się na rozpoczęcie ogniska podchodząc do kręgu dokłada do ognia małą gałązkę
4. W kręgu zawsze siedzimy (nie leżymy!!! i nie wyciągamy nóg do środka kręgu!!!)
5. Po zakończonym ognisku żar układamy w kształt Krzyża Harcerskiego
6. Ogniska pilnują dwaj strażnicy ognia, mianowani przez prowadzącego ognisko, mają zawiązaną mowę, podchodząc i odchodząc od ognia oddają honory, drewno wkładają do ognia a nie wrzucają go, pilnują ogniska tak długo, aż żar skończy się dopalać - nie mogą go niczym gasićPozdrowienie Czuwaj!
Pozdrowienie Czuwaj! wprowadzone do ZHP jako zamiennik skautowego zawołania „bądź gotów”
Zawołanie to znane było i używane w średniowiecznej Polsce. Podobno strażnicy murów miejskich i bram, gdy nocą pełnili swoją służbę, nawoływali się przeciągłym "Czu – waj!" Miało to zapobiec zasypianiu strażników. Jako słowo pozdrowienia wprowadziła je do polskiego skautingu w 1912 roku 3 Lwowska Drużyna żeńska im. Emilii Plater, założona (1911) przez Olgę Drahonowską.
Drużyna ta zorganizowała w lipcu 1912 roku obóz, na którym postanowiono zastąpić używane wówczas "Czołem!", przejęte od Towarzystwa Sokół, obowiązującym do dzisiaj "Czuwaj!". Przejął je w 1918 roku Związek Harcerstwa Polskiego. Pozdrowienie "Czuwaj" ma przypominać o konieczności stałej gotowości
do czynu, służby dla Ojczyzny, pracy dla innych i nad sobą. Wymieniają je między sobą harcerze na powitanie i pożegnanie, w niektórych wypadkach również przy oddawaniu honorów.
do czynu, służby dla Ojczyzny, pracy dla innych i nad sobą. Wymieniają je między sobą harcerze na powitanie i pożegnanie, w niektórych wypadkach również przy oddawaniu honorów.
W 1977 roku wprowadzono do hymnu dodatkową zwrotkę pióra Jerzego Majki.
Tekst napisany w 1911 roku przez Ignacego Kozielewskiego,
Tekst napisany w 1911 roku przez Ignacego Kozielewskiego,
